Zaburzenie błędnika: Jak leczyć i odzyskać równowagę?

Cierpisz na uciążliwe zawroty głowy, problemy z równowagą czy nudności i podejrzewasz zaburzenia błędnika? Ten artykuł to kompleksowy przewodnik po dostępnych metodach leczenia, od precyzyjnej diagnostyki, przez farmakoterapię i rehabilitację, aż po domowe sposoby wspierające powrót do zdrowia.

Zanim zaczniesz leczenie: Dlaczego prawidłowa diagnoza to absolutny fundament?

Z mojego doświadczenia wynika, że prawidłowa i precyzyjna diagnoza to absolutnie kluczowy krok przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzeń błędnika. Objawy, takie jak zawroty głowy czy problemy z równowagą, mogą być bardzo podobne w przypadku wielu różnych schorzeń, od tych stosunkowo łagodnych po te wymagające pilnej interwencji. Samodzielne diagnozowanie i leczenie, bez poznania prawdziwej przyczyny problemu, może być nie tylko nieskuteczne, ale wręcz ryzykowne. Tylko szczegółowa diagnostyka pozwala na dobranie terapii, która faktycznie przyniesie ulgę i rozwiąże problem u jego źródła.

Kiedy zawroty głowy to coś więcej niż zmęczenie? Objawy, których nie wolno ignorować.

Zaburzenia błędnika manifestują się szeregiem uciążliwych objawów, które często utrudniają codzienne funkcjonowanie. Najbardziej charakterystyczne to uporczywe zawroty głowy mogą to być zawroty wirowe, uczucie kołysania, niestabilności, a nawet wrażenie zapadania się. Często towarzyszą im problemy z utrzymaniem równowagi, co może prowadzić do potknięć i upadków. Nudności i wymioty są również powszechne, zwłaszcza podczas ostrych ataków. Niektórzy pacjenci doświadczają także szumów usznych, uczucia pełności w uchu, a w niektórych przypadkach nawet niedosłuchu. Jeśli te objawy pojawiają się nagle, są bardzo intensywne, utrzymują się długo, nasilają się lub towarzyszą im inne niepokojące symptomy (np. drętwienie, osłabienie kończyn, podwójne widzenie), należy jak najszybciej skonsultować się z lekarzem. Mogą one bowiem sygnalizować poważniejsze problemy zdrowotne.

Laryngolog czy neurolog? Do jakiego specjalisty się udać i jak przygotować się do wizyty.

W przypadku podejrzenia zaburzeń błędnika, pierwszymi specjalistami, do których zazwyczaj kierujemy się, są laryngolog (otolaryngolog) lub neurolog. Laryngolog zajmuje się chorobami ucha wewnętrznego, w tym błędnika, który jest kluczowym elementem układu równowagi. Neurolog natomiast koncentruje się na układzie nerwowym, w tym na ośrodkowych przyczynach zawrotów głowy. Często współpraca obu specjalistów jest niezbędna do postawienia trafnej diagnozy.

Aby wizyta była jak najbardziej efektywna, warto się do niej odpowiednio przygotować. Przede wszystkim, spisz listę wszystkich objawów: kiedy się pojawiają, jak długo trwają, co je nasila (np. ruch głową, zmiana pozycji) lub łagodzi. Zanotuj również wszystkie przyjmowane leki (zarówno na receptę, jak i bez), przebyte choroby, urazy głowy czy operacje. Te informacje są niezwykle cenne dla lekarza w procesie diagnostycznym.

VNG, audiometria, rezonans Jakie badania pomagają odkryć źródło problemu z błędnikiem?

Aby precyzyjnie zdiagnozować przyczynę zaburzeń błędnika, lekarze często zlecają szereg specjalistycznych badań. Oto najważniejsze z nich:

• Badanie audiometryczne: To standardowe badanie słuchu, które pozwala ocenić jego ostrość. Jest istotne, ponieważ wiele schorzeń błędnika (np. choroba Meniere’a) może wpływać zarówno na równowagę, jak i na słuch.
• Próby błędnikowe: To ogólna kategoria badań, które mają na celu ocenę funkcjonowania narządu równowagi. Mogą obejmować różne testy, np. badanie chodu, postawy czy koordynacji ruchowej.
• VNG (wideonystagmografia) lub ENG (elektronystagmografia): Są to zaawansowane badania, które rejestrują ruchy gałek ocznych (tzw. oczopląs) w odpowiedzi na różne bodźce. Oczopląs jest mimowolnym ruchem oczu, który często towarzyszy zaburzeniom błędnika. Badanie VNG polega na założeniu specjalnych gogli z kamerą, która śledzi ruchy gałek ocznych. Podczas testu pacjent może być proszony o śledzenie punktów świetlnych, wykonywanie ruchów głową, a także poddawany jest tzw. próbie kalorycznej, czyli pobudzaniu błędnika wodą o różnej temperaturze. VNG pozwala precyzyjnie ocenić, która część układu równowagi (lewa czy prawa) jest uszkodzona i w jakim stopniu.
• Badania obrazowe (rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa): Te badania są wykorzystywane głównie w celu wykluczenia innych, poważniejszych przyczyn objawów, takich jak guzy mózgu, udary czy zmiany naczyniowe, które mogą dawać podobne symptomy do zaburzeń błędnika. Rezonans magnetyczny jest szczególnie przydatny do oceny struktur ucha wewnętrznego i mózgu.

Wszystkie te badania, w połączeniu z dokładnym wywiadem i badaniem fizykalnym, pozwalają lekarzowi postawić trafną diagnozę i zaplanować skuteczne leczenie.

Gdy świat wiruje Główne medyczne metody leczenia zaburzeń błędnika

Kiedy diagnoza jest już postawiona, możemy przejść do konkretnych działań. Medyczne metody leczenia zaburzeń błędnika są zawsze ukierunkowane na konkretną przyczynę, która je wywołała. Celem terapii jest zarówno szybkie złagodzenie uciążliwych objawów, jak i, w miarę możliwości, eliminacja źródła problemu, aby pacjent mógł wrócić do pełnej sprawności. Pamiętajmy, że podejście terapeutyczne jest zawsze indywidualne.

Farmakoterapia w ostrej fazie: Jakie leki pomagają opanować zawroty głowy i nudności?

W początkowej, ostrej fazie zaburzeń błędnika, kiedy objawy są najbardziej nasilone i utrudniają codzienne funkcjonowanie, farmakoterapia odgrywa kluczową rolę. Jej głównym celem jest szybkie złagodzenie najbardziej uciążliwych dolegliwości, takich jak silne zawroty głowy, nudności i wymioty. Dzięki temu pacjent może poczuć się lepiej, co z kolei umożliwia podjęcie dalszych kroków terapeutycznych, takich jak rehabilitacja.

Leki na receptę: Betahistyna, kortykosteroidy i inne co przepisuje lekarz i jak one działają?

W leczeniu zaburzeń błędnika stosuje się różne grupy leków na receptę, w zależności od diagnozy i nasilenia objawów:

• Betahistyna: Jest to jeden z najczęściej przepisywanych leków. Działa poprzez poprawę krążenia krwi w uchu wewnętrznym, co może zmniejszać ciśnienie w błędniku i łagodzić zawroty głowy.
• Leki przeciwhistaminowe: Niektóre leki z tej grupy, takie jak cynaryzyna czy dimenhydrynat, mają właściwości przeciwwymiotne i uspokajające, co pomaga w zmniejszaniu zawrotów głowy i nudności.
• Leki przeciwwymiotne: Stosuje się je doraźnie do kontroli silnych nudności i wymiotów, które często towarzyszą ostrym atakom zaburzeń błędnika.
• Benzodiazepiny: W przypadkach bardzo silnych zawrotów, którym towarzyszy lęk i niepokój, lekarz może krótkotrwale przepisać benzodiazepiny. Działają one uspokajająco i mogą pomóc opanować ostry epizod, jednak ze względu na ryzyko uzależnienia stosuje się je z dużą ostrożnością.
• Kortykosteroidy: W niektórych stanach zapalnych błędnika, np. w ostrym zapaleniu nerwu przedsionkowego, lekarz może zastosować kortykosteroidy w celu zmniejszenia stanu zapalnego i obrzęku.

Czy istnieją skuteczne leki na błędnik bez recepty? Co warto wiedzieć o suplementach?

Leki dostępne bez recepty oraz suplementy diety mogą stanowić wsparcie w łagodzeniu objawów zaburzeń błędnika, jednak ich zastosowanie jest zazwyczaj ograniczone i nie zastąpią one leczenia przyczynowego. Warto wiedzieć o kilku opcjach:

• Preparaty na chorobę lokomocyjną: Leki zawierające dimenhydrynat (dostępne bez recepty) mogą pomóc w łagodzeniu nudności i zawrotów głowy, szczególnie w sytuacjach, gdy objawy są wywołane ruchem.
• Suplementy diety:
  • Miłorząb japoński: Często reklamowany jako środek poprawiający krążenie mózgowe, co teoretycznie mogłoby wspierać funkcjonowanie ucha wewnętrznego.
  • Magnez: Jest ważny dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego i mięśniowego, a jego niedobory mogą nasilać niektóre objawy.
  • Witamina B6: Może być pomocna w łagodzeniu nudności.
  Pamiętajmy jednak, że skuteczność suplementów w leczeniu zaburzeń błędnika nie zawsze jest jednoznacznie potwierdzona naukowo, a ich stosowanie zawsze powinno być skonsultowane z lekarzem, zwłaszcza jeśli przyjmujemy inne leki.

W jakich sytuacjach konieczne jest leczenie szpitalne i antybiotykoterapia?

W większości przypadków leczenie zaburzeń błędnika odbywa się ambulatoryjnie. Istnieją jednak sytuacje, które wymagają hospitalizacji i intensywniejszej interwencji medycznej. Dotyczy to przede wszystkim infekcji bakteryjnych, takich jak bakteryjne zapalenie błędnika, które jest stanem poważnym i może prowadzić do trwałych uszkodzeń. W takich przypadkach niezbędna jest antybiotykoterapia, często podawana dożylnie, aby szybko zwalczyć infekcję. Leczenie szpitalne jest również konieczne w bardzo ciężkich, nagłych przypadkach silnych zawrotów głowy, którym towarzyszą inne niepokojące objawy (np. neurologiczne), wymagające intensywnego nadzoru medycznego i szybkiej diagnostyki różnicowej.

Rehabilitacja przedsionkowa: Jak na nowo „nauczyć” mózg utrzymywania równowagi?

Gdy ostra faza dolegliwości minie, niezmiernie ważnym elementem powrotu do pełnej sprawności jest rehabilitacja przedsionkowa. To właśnie ona pozwala na długoterminowe radzenie sobie z problemem i jest kluczowa w przywracaniu równowagi. W przeciwieństwie do leczenia farmakologicznego, jest to aktywna forma terapii, która wymaga zaangażowania i regularności ze strony pacjenta, ale jej efekty potrafią być naprawdę spektakularne.

Czym jest rehabilitacja błędnika i dlaczego jest tak skuteczna?

Jest to kluczowy i bardzo skuteczny element leczenia wielu zaburzeń błędnika, mający na celu "nauczenie" mózgu na nowo, jak kompensować nieprawidłowe sygnały z uszkodzonego przedsionka.

Manewr Epleya i inne techniki repozycyjne ratunek w położeniowych zawrotach głowy.

Jednym z najczęstszych typów zaburzeń błędnika są łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (BPPV). Charakteryzują się one krótkotrwałymi, intensywnymi zawrotami wywoływanymi przez specyficzne ruchy głowy, np. obracanie się w łóżku. W przypadku BPPV niezwykle skuteczny jest manewr Epleya. Polega on na serii precyzyjnych ruchów głową i ciałem, które mają na celu przemieszczenie tzw. otolitów (maleńkich kryształków węglanu wapnia, które oderwały się od swojego miejsca) z powrotem do właściwego miejsca w uchu wewnętrznym, gdzie nie będą wywoływać objawów. Manewr Epleya, wykonywany przez przeszkolonego fizjoterapeutę lub lekarza, często przynosi natychmiastową ulgę. Istnieją również inne manewry repozycyjne, dostosowywane do konkretnego kanału półkolistego, w którym znajdują się otolity.

Ćwiczenia, które możesz wykonywać w domu, aby poprawić stabilność wzroku i równowagę (przykłady).

Program rehabilitacji przedsionkowej jest zawsze dobierany indywidualnie przez specjalistę (fizjoterapeutę, audiologa), ale wiele ćwiczeń można, a nawet należy, wykonywać regularnie w domu. Oto przykładowe typy ćwiczeń:

• Ćwiczenia adaptacyjne (stabilizujące wzrok): Ich celem jest poprawa stabilności widzenia podczas ruchów głowy. Przykładem jest ćwiczenie VOR x1 (Vestibulo-Ocular Reflex x1), gdzie pacjent patrzy na nieruchomy punkt (np. literę na ścianie) i jednocześnie powoli porusza głową w prawo i lewo, a następnie w górę i w dół, starając się utrzymać ostrość widzenia punktu.
• Ćwiczenia habituacyjne: Polegają na stopniowym i kontrolowanym narażaniu się na ruchy wywołujące zawroty, aby mózg przyzwyczaił się do nich i zmniejszył swoją wrażliwość. Mogą to być proste ruchy głową w różnych płaszczyznach, początkowo powolne, a z czasem szybsze.
• Ćwiczenia poprawiające równowagę i chód: Wzmacniają mięśnie odpowiedzialne za stabilizację i poprawiają koordynację. Przykłady to:
  • Stanie na jednej nodze (najpierw z otwartymi, potem z zamkniętymi oczami).
  • Chodzenie po linii prostej (pięta do palców).
  • Ćwiczenia z przenoszeniem ciężaru ciała.
  • Chodzenie po nierównych powierzchniach (pod nadzorem).

Pamiętaj, aby zawsze wykonywać ćwiczenia bezpiecznie, najlepiej w obecności drugiej osoby, jeśli istnieje ryzyko upadku, i zawsze zgodnie z zaleceniami specjalisty.

Jak długo trwa rehabilitacja i kiedy można spodziewać się pierwszych efektów?

Czas trwania rehabilitacji przedsionkowej jest bardzo indywidualny i zależy od wielu czynników, takich jak przyczyna zaburzeń, ich nasilenie, ogólny stan zdrowia pacjenta oraz jego zaangażowanie w regularne wykonywanie ćwiczeń. U niektórych osób pierwsze efekty można zauważyć już po kilku tygodniach regularnej pracy, podczas gdy u innych proces ten może trwać kilka miesięcy. Kluczem do sukcesu jest konsekwencja i cierpliwość. Nawet po ustąpieniu objawów, często zaleca się kontynuowanie niektórych ćwiczeń w celu utrzymania osiągniętej poprawy i zapobiegania nawrotom. Ważne jest, aby mieć realistyczne oczekiwania i współpracować ze specjalistą, który będzie monitorował postępy i modyfikował plan terapii.

Domowe sposoby i styl życia Twoje codzienne wsparcie w walce z dolegliwościami

Leczenie farmakologiczne i rehabilitacja to filary walki z zaburzeniami błędnika, ale nie można zapominać o tym, co robimy na co dzień. Domowe sposoby i zmiany w stylu życia stanowią niezwykle ważne uzupełnienie terapii medycznej. Mogą one znacząco poprawić samopoczucie, zmniejszyć nasilenie objawów i przyspieszyć powrót do zdrowia. To proste, a zarazem skuteczne działania, które każdy z nas może wdrożyć.

„Dieta dla błędnika”: Co jeść i pić, a czego unikać, by zmniejszyć objawy?

To, co jemy i pijemy, ma bezpośredni wpływ na funkcjonowanie całego organizmu, w tym na układ nerwowy i błędnik. Odpowiednia dieta i nawodnienie mogą znacząco wspomóc proces leczenia:

• Odpowiednie nawodnienie: Pij wystarczającą ilość wody w ciągu dnia. Odwodnienie może nasilać zawroty głowy i ogólne złe samopoczucie.
• Dieta bogata w witaminy: Zadbaj o obecność w diecie warzyw, owoców i produktów pełnoziarnistych. Szczególnie ważne są witaminy z grupy B (zwłaszcza B12, która wspiera układ nerwowy) oraz witamina D, której niedobory są powszechne i mogą wpływać na różne funkcje organizmu.
• Magnez i żelazo: Te minerały są kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego i krwionośnego. Produkty bogate w magnez to np. orzechy, nasiona, zielone warzywa liściaste, a w żelazo czerwone mięso, rośliny strączkowe.
• Czego unikać:
  • Sól: Szczególnie w chorobie Meniere’a zaleca się ograniczenie sodu, ponieważ może on wpływać na gospodarkę płynową w uchu wewnętrznym i nasilać objawy.
  • Kofeina i alkohol: Mogą działać odwadniająco i pobudzająco na układ nerwowy, co u niektórych osób nasila zawroty głowy i szumy uszne. Warto obserwować reakcję organizmu i ewentualnie je ograniczyć.
  • Nikotyna: Zwęża naczynia krwionośne, co może pogarszać ukrwienie ucha wewnętrznego.

Znaczenie witaminy D, B12 i magnezu w prawidłowym funkcjonowaniu układu nerwowego.

Wspomniane wcześniej składniki odżywcze odgrywają fundamentalną rolę w utrzymaniu zdrowia układu nerwowego, a co za tym idzie, mogą wpływać na funkcjonowanie błędnika:

• Witamina D: Coraz więcej badań wskazuje na jej rolę w wielu procesach fizjologicznych, w tym w funkcjonowaniu układu nerwowego i odpornościowego. Jej niedobory mogą być związane z nasileniem niektórych objawów neurologicznych.
• Witamina B12: Jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania nerwów i produkcji osłonki mielinowej. Jej niedobór może prowadzić do objawów neurologicznych, w tym problemów z równowagą.
• Magnez: Uczestniczy w ponad 300 reakcjach enzymatycznych w organizmie, w tym w przewodnictwie nerwowym i regulacji napięcia mięśniowego. Jego odpowiedni poziom jest kluczowy dla stabilności układu nerwowego.

Zawsze podkreślam, że przed rozpoczęciem suplementacji jakichkolwiek witamin czy minerałów, należy skonsultować się z lekarzem, aby ustalić dawkowanie i upewnić się, że nie ma przeciwwskazań lub interakcji z innymi lekami.

Techniki relaksacyjne i rola snu jak zarządzać stresem, który nasila zawroty głowy?

Stres jest potężnym czynnikiem, który może nasilac objawy zawrotów głowy i ogólnego dyskomfortu. Wpływa na układ nerwowy, zwiększając napięcie i wrażliwość na bodźce. Dlatego tak ważne jest wdrożenie technik zarządzania stresem:

• Medytacja i mindfulness: Regularna praktyka pomaga uspokoić umysł i zmniejszyć reakcję na stres.
• Joga i tai chi: Łączą ruch z oddechem i relaksacją, poprawiając jednocześnie równowagę i świadomość ciała.
• Głębokie oddychanie: Proste ćwiczenia oddechowe mogą szybko obniżyć poziom stresu i lęku.
• Odpowiednia ilość i jakość snu: Sen to czas regeneracji dla całego organizmu, w tym dla układu nerwowego. Brak snu lub jego niska jakość mogą nasilać zawroty głowy i problemy z koncentracją. Staraj się spać 7-9 godzin na dobę w cichym i ciemnym pomieszczeniu.

Praktyczne porady na co dzień: Jak bezpiecznie wstawać, poruszać się i organizować przestrzeń wokół siebie.

W codziennym życiu, zwłaszcza w okresach nasilonych objawów, warto wdrożyć kilka praktycznych zasad, które zwiększą bezpieczeństwo i komfort:

• Unikaj gwałtownych ruchów: Staraj się powoli wstawać z łóżka lub krzesła, najpierw usiądź na chwilę na krawędzi, a dopiero potem wstań. Unikaj szybkich skrętów głowy i tułowia.
• Używaj podpór: Jeśli czujesz się niepewnie, nie wahaj się używać laski lub innej podpory, zwłaszcza na zewnątrz. W domu możesz opierać się o ściany lub meble.
• Organizuj przestrzeń domową: Usuń wszelkie przeszkody, które mogą prowadzić do potknięć (np. luźne dywaniki, kable). Zadbaj o dobre oświetlenie, szczególnie w nocy. Miej pod ręką przedmioty, których często używasz, aby nie musieć sięgać po nie w niewygodnych pozycjach.
• Noś stabilne obuwie: Unikaj butów na wysokim obcasie czy z niestabilną podeszwą.

Co dalej? Perspektywy i życie z zaburzeniami błędnika

Zaburzenia błędnika mogą być wyzwaniem, ale ważne jest, aby mieć realistyczne spojrzenie na perspektywy leczenia i nauczyć się, jak z nimi żyć. Zrozumienie długoterminowych możliwości i rzadziej stosowanych metod jest kluczowe dla pełnego zarządzania swoim zdrowiem.

Czy całkowite wyleczenie jest możliwe? Realistyczne oczekiwania wobec terapii.

Pytanie o całkowite wyleczenie jest jednym z najczęściej zadawanych przez pacjentów. Odpowiedź brzmi: to zależy od przyczyny zaburzeń. W niektórych przypadkach, takich jak łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy (BPPV), dzięki manewrom repozycyjnym (np. manewrowi Epleya) możliwe jest pełne i trwałe wyleczenie. Pacjent może wrócić do normalnego funkcjonowania bez żadnych objawów. Jednak w przypadku chorób przewlekłych, takich jak choroba Meniere’a czy przewlekłe zapalenie błędnika, celem terapii jest raczej kontrola objawów, minimalizowanie ich nasilenia i częstości nawrotów oraz poprawa jakości życia, a nie całkowite wyeliminowanie choroby. Ważne jest, aby mieć realistyczne oczekiwania i zrozumieć, że leczenie jest procesem indywidualnym, a sukces mierzy się poprawą komfortu życia i funkcjonalności.

Choroby przewlekłe (np. choroba Meniere'a) jak wygląda długoterminowe zarządzanie objawami?

Życie z przewlekłymi zaburzeniami błędnika, takimi jak choroba Meniere’a, wymaga długoterminowego i kompleksowego podejścia. Celem jest nie tylko leczenie ostrych ataków, ale przede wszystkim zapobieganie im i minimalizowanie ich wpływu na codzienne życie. Długoterminowe zarządzanie objawami obejmuje zazwyczaj połączenie kilku metod:

• Farmakoterapia: Regularne przyjmowanie leków (np. betahistyny) w celu zmniejszenia częstości i nasilenia ataków.
• Rehabilitacja przedsionkowa: Kontynuowanie ćwiczeń, nawet po ustąpieniu ostrych objawów, w celu utrzymania równowagi i kompensacji.
• Zmiany w stylu życia: Ścisłe przestrzeganie zaleceń dietetycznych (np. dieta niskosodowa w chorobie Meniere’a), unikanie używek (kofeina, alkohol, nikotyna), zarządzanie stresem i dbanie o odpowiednią ilość snu.
• Regularne kontrole lekarskie: Pozwalają na monitorowanie stanu zdrowia, dostosowywanie leczenia i wczesne reagowanie na ewentualne pogorszenie.
• Wsparcie psychologiczne: Przewlekłe dolegliwości mogą prowadzić do lęku i depresji, dlatego wsparcie psychologiczne może być bardzo pomocne.

Przeczytaj również: Objawy zaburzeń osobowości: Rozpoznaj i zrozum. Kiedy do specjalisty?

Kiedy rozważa się leczenie chirurgiczne? Wskazania i rodzaje zabiegów.

Leczenie chirurgiczne zaburzeń błędnika jest metodą rzadko stosowaną i zazwyczaj stanowi ostateczność, gdy inne formy terapii (farmakoterapia, rehabilitacja, zmiany w stylu życia) nie przynoszą oczekiwanych rezultatów, a objawy są bardzo ciężkie i znacząco obniżają jakość życia pacjenta. Główne wskazania do operacji to:

• Zaawansowana choroba Meniere’a: Kiedy ataki są częste, bardzo nasilone i prowadzą do postępującej utraty słuchu.
• Guzy: W przypadku guzów uciskających na nerw przedsionkowo-ślimakowy lub struktury błędnika.
• Niektóre urazy ucha wewnętrznego.

Rodzaje zabiegów chirurgicznych mogą obejmować:

• Dekompresja worka endolimfatycznego: Ma na celu zmniejszenie ciśnienia płynu w uchu wewnętrznym w chorobie Meniere’a.
• Neurektomia przedsionka: Przecięcie nerwu przedsionkowego, co eliminuje sygnały równowagi z uszkodzonego ucha, ale zachowuje słuch.
• Labiryntektomia: Całkowite usunięcie błędnika, co prowadzi do trwałej utraty słuchu w operowanym uchu, ale skutecznie eliminuje zawroty głowy. Jest to zabieg wykonywany tylko wtedy, gdy słuch w tym uchu jest już znacznie uszkodzony lub utracony.

Decyzja o leczeniu chirurgicznym jest zawsze podejmowana po bardzo dokładnej analizie przypadku, w porozumieniu z zespołem specjalistów i pacjentem.