Fobia szkolna: Czy minie? Nie czekaj! Skuteczna pomoc jest blisko

Czy fobia szkolna może minąć? To pytanie, które zadaje sobie wielu rodziców i opiekunów, widząc cierpienie swojego dziecka. Ten artykuł dostarczy kompleksowych informacji na temat rokowań, czynników wpływających na powrót do zdrowia oraz konkretnych kroków, które należy podjąć, aby pomóc dziecku odzyskać radość z chodzenia do szkoły.

Fobia szkolna to nie wyrok: Czy ten paraliżujący lęk może minąć?

Nadzieja kontra rzeczywistość: Co mówią specjaliści o samoczynnym ustępowaniu problemu?

Jako specjalista w dziedzinie zdrowia psychicznego dzieci i młodzieży, muszę z pełną odpowiedzialnością podkreślić, że fobia szkolna to poważne zaburzenie lękowe, które bardzo rzadko mija samoistnie. Wielu rodziców, w nadziei, że "to minie", zwleka z poszukiwaniem pomocy, co niestety jest pułapką. Czekanie na cud może prowadzić do pogłębienia problemu, nasilenia objawów i utrwalenia niezdrowych wzorców unikania. Z mojego doświadczenia wynika, że w większości przypadków niezbędna jest interwencja specjalistyczna. Czas leczenia jest zróżnicowany od kilku miesięcy intensywnej pracy, po kilka lat wsparcia i zależy od wielu czynników, o których opowiem szerzej poniżej. Ważne jest, aby pamiętać, że fobia szkolna jest uleczalna, ale wymaga aktywnego i świadomego działania.

Od czego zależy, czy fobia szkolna minie? Kluczowe czynniki na drodze do zdrowia

Powrót do zdrowia z fobii szkolnej to proces złożony, na który wpływa wiele wzajemnie oddziałujących czynników. Moim zdaniem, kluczowe z nich to:

• Wiek dziecka: Młodsze dzieci zazwyczaj reagują lepiej i szybciej na interwencję. Ich umysły są bardziej plastyczne, a wzorce lękowe mniej utrwalone. Im wcześniej zareagujemy, tym większa szansa na szybki powrót do równowagi.
• Szybkość interwencji: To jeden z najważniejszych czynników. Im wcześniej zostanie podjęte leczenie, tym lepsze rokowania. Każdy dzień spędzony poza szkołą utrwala schemat unikania i wzmacnia lęk.
• Wsparcie rodziny: Zaangażowanie rodziców, ich zrozumienie problemu i ścisła współpraca z terapeutami oraz szkołą są absolutnie kluczowe. Rodzina jest fundamentem, na którym dziecko buduje poczucie bezpieczeństwa.
• Współpraca ze szkołą: Otwartość placówki na dostosowania, wsparcie ze strony nauczycieli, pedagoga i psychologa szkolnego, a także gotowość do dialogu, znacząco ułatwiają proces reintegracji.
• Rodzaj i intensywność terapii: Skuteczność wybranej metody leczenia, a także regularność i zaangażowanie w proces terapeutyczny, mają decydujące znaczenie.
• Nasilenie objawów: Stopień zaawansowania fobii, obecność innych zaburzeń współistniejących (np. depresji, innych zaburzeń lękowych) może wpływać na długość i złożoność leczenia.

Gdy "boli brzuch" to krzyk o pomoc: Jak odróżnić fobię od zwykłej niechęci do szkoły?

Fobia szkolna, nazywana również skolionofobią, to znacznie więcej niż zwykła niechęć do szkoły czy wagarowanie. To poważne zaburzenie lękowe, które paraliżuje dziecko i uniemożliwia mu funkcjonowanie w środowisku szkolnym. Kluczowy jest tu element silnego, irracjonalnego lęku, który często manifestuje się poprzez objawy somatyczne. W przeciwieństwie do wagarowania, gdzie dziecko świadomie unika szkoły, w przypadku fobii szkolnej dziecko chciałoby pójść do szkoły, ale intensywny lęk fizycznie je unieruchamia. Objawy te nie mają medycznego uzasadnienia, ale są realne i bolesne dla dziecka, co rodzicom często trudno jest zrozumieć.

Objawy fizyczne, których nie wolno ignorować: psychosomatyczny alfabet strachu

Kiedy dziecko cierpi na fobię szkolną, jego ciało reaguje na lęk w bardzo konkretny sposób. Te objawy fizyczne są autentyczne i wynikają z silnego stresu, a nie z symulacji. Zwróćmy uwagę na:

• Bóle brzucha, nudności, wymioty: Często pojawiają się rano przed wyjściem do szkoły i ustępują, gdy dziecko zostaje w domu.
• Bóle głowy, zawroty głowy: Mogą być bardzo intensywne, utrudniając koncentrację i codzienne funkcjonowanie.
• Kołatanie serca, duszności, przyspieszony oddech: To klasyczne objawy reakcji "walcz lub uciekaj", wywołane przez silny lęk.
• Nadmierne pocenie się, drżenie rąk: Niekontrolowane reakcje organizmu na stres.
• Problemy ze snem: Bezsenność, trudności z zasypianiem lub koszmary senne, często związane z tematyką szkolną.

Ważne jest, aby zrozumieć, że te objawy są realne i wynikają z silnego stresu i lęku, a nie z symulacji. Dziecko naprawdę cierpi, a jego ciało wysyła sygnały alarmowe.

Zmiany w zachowaniu, które zapalają czerwoną lampkę: od izolacji po agresję

Oprócz objawów fizycznych, fobia szkolna manifestuje się również poprzez szereg zmian w zachowaniu i samopoczuciu psychicznym dziecka. Możemy zaobserwować:

• Napady paniki: Nagłe, intensywne epizody strachu, którym towarzyszą silne objawy fizyczne.
• Uogólniony lęk i niepokój: Dziecko jest stale spięte, zmartwione, ma trudności z relaksacją.
• Apatia i drażliwość: Brak zainteresowania dotychczasowymi pasjami, wycofanie, łatwe wpadanie w złość lub płacz.
• Wycofanie się z kontaktów społecznych: Unikanie rówieśników, rezygnacja z zajęć pozalekcyjnych, izolacja.
• Unikanie rozmów o szkole: Dziecko zmienia temat, staje się nerwowe lub płaczliwe na samą wzmiankę o szkole.
• Trudności z koncentracją i obniżenie nastroju: Problemy z nauką, smutek, poczucie beznadziei.
• Agresja: W niektórych przypadkach, frustracja i bezsilność mogą prowadzić do wybuchów złości skierowanych na siebie lub otoczenie.

Syndrom niedzielnego wieczoru: Kiedy lęk przed poniedziałkiem staje się nie do zniesienia

Jednym z najbardziej charakterystycznych wskaźników diagnostycznych fobii szkolnej jest wzorzec nasilania się objawów. Rodzice często opisują, że objawy fizyczne i psychiczne nasilają się w niedzielę wieczorem lub w dni szkolne rano. W weekendy, ferie i wakacje, kiedy perspektywa szkoły znika, objawy te ustępują, a dziecko funkcjonuje normalnie. To właśnie ten cykliczny charakter lęku, ściśle powiązany z obecnością lub brakiem konieczności pójścia do szkoły, odróżnia fobię od zwykłej niechęci czy innych problemów zdrowotnych. Jeśli zauważasz taki wzorzec u swojego dziecka, to wyraźny sygnał, że potrzebna jest pomoc.

Dlaczego czekanie to pułapka? Długofalowe skutki nieleczonej fobii szkolnej

Niestety, fobia szkolna, jeśli nie zostanie odpowiednio zaadresowana, może mieć bardzo poważne i długofalowe konsekwencje dla rozwoju dziecka. Czekanie na to, aż problem "sam się rozwiąże", to moim zdaniem jedna z największych pułapek, w którą mogą wpaść rodzice.

Od zaległości w nauce do społecznej izolacji: Jak fobia wpływa na rozwój dziecka?

Bezpośrednie skutki nieobecności w szkole są oczywiste, ale te długoterminowe mogą być znacznie bardziej dotkliwe:

• Zaległości w nauce: Długotrwała nieobecność prowadzi do utraty materiału, trudności w nadrobieniu zaległości i spadku ocen. To z kolei pogłębia poczucie niepowodzenia i lęku przed powrotem.
• Izolacja społeczna: Brak kontaktu z rówieśnikami, utrata przyjaciół i poczucie osamotnienia to bolesna cena. Dziecko traci umiejętności społeczne, co utrudnia mu nawiązywanie relacji w przyszłości.
• Obniżenie samooceny: Poczucie bycia "gorszym", niepowodzenia, wstydu i winy jest bardzo obciążające. Dziecko zaczyna wierzyć, że jest "inne" i nie radzi sobie tak, jak inni.
• Rozwój innych problemów: Nieleczona fobia szkolna może prowadzić do trudności w adaptacji do nowych sytuacji, lęku przed zmianą, a także do rozwoju innych zaburzeń lękowych czy depresji.

Scenariusze na przyszłość: Jak lęk szkolny może przerodzić się w fobię społeczną lub depresję w dorosłości?

To, co zaczyna się jako lęk przed szkołą, może niestety przerodzić się w poważniejsze problemy w dorosłym życiu. Moje doświadczenie pokazuje, że nieleczona fobia szkolna jest istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju innych zaburzeń lękowych, takich jak fobia społeczna (lęk przed oceną i interakcjami społecznymi), agorafobia (lęk przed otwartymi przestrzeniami i miejscami publicznymi) czy nawet fobia pracy. Ponadto, długotrwałe poczucie beznadziei, izolacji i niskiej samooceny może prowadzić do rozwoju depresji. Dlatego tak bardzo podkreślam, że wczesna interwencja jest kluczowa, aby zapobiec tym długoterminowym skutkom i zapewnić dziecku zdrowy rozwój, dając mu szansę na pełne i szczęśliwe życie.

Pierwsze kroki do wolności: Jak skutecznie pomóc dziecku z fobią szkolną w Polsce?

Kiedy zauważymy objawy fobii szkolnej, najważniejsze jest szybkie i zorganizowane działanie. W polskim systemie edukacji i opieki zdrowotnej istnieje ścieżka, którą warto podążyć.

Gdzie szukać pomocy? Ścieżka diagnostyczna: od psychologa szkolnego do poradni psychologiczno-pedagogicznej

Oto kroki, które moim zdaniem należy podjąć, szukając pomocy dla dziecka z fobią szkolną w Polsce:

1. Psycholog/pedagog szkolny: To często pierwszy i najłatwiej dostępny kontakt. Psycholog szkolny może przeprowadzić wstępną ocenę, porozmawiać z dzieckiem i nauczycielami, a także udzielić wsparcia w szkole. Może również pomóc w nawiązaniu kontaktu z innymi specjalistami.
2. Lekarz rodzinny/pediatra: Niezwykle ważne jest, aby na wczesnym etapie wykluczyć wszelkie medyczne przyczyny objawów somatycznych (np. bóle brzucha). Lekarz rodzinny może zlecić podstawowe badania i w razie potrzeby skierować do specjalisty (np. gastroenterologa), aby upewnić się, że objawy nie mają podłoża fizjologicznego.
3. Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna (PPP): To kluczowa instytucja. W PPP dziecko może przejść kompleksową diagnostykę psychologiczną i pedagogiczną. Na podstawie tej diagnozy poradnia może wydać opinię lub orzeczenie (np. o potrzebie kształcenia specjalnego lub nauczania indywidualnego), co jest podstawą do uzyskania wsparcia w szkole. PPP oferuje również wsparcie terapeutyczne, choć często z ograniczoną liczbą sesji.
4. Psycholog dziecięcy/psychoterapeuta: To specjalista, który poprowadzi właściwą psychoterapię. Można go znaleźć w poradniach zdrowia psychicznego, prywatnych gabinetach lub ośrodkach terapeii. Warto szukać terapeuty specjalizującego się w pracy z dziećmi i młodzieżą, najlepiej w nurcie poznawczo-behawioralnym.
5. Psychiatra dziecięcy: W przypadku bardzo silnych objawów lękowych, napadów paniki, objawów depresyjnych lub współistniejących innych zaburzeń, konsultacja z psychiatrą dziecięcym jest niezbędna. Psychiatra może rozważyć farmakoterapię jako uzupełnienie psychoterapii, zawsze pod ścisłą kontrolą.

Jak mądrze rozmawiać z dzieckiem, które paraliżuje strach? Budowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa

Sposób, w jaki rozmawiamy z dzieckiem, ma ogromne znaczenie. Moim zdaniem, kluczowe jest budowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa:

• Słuchaj aktywnie i bez oceniania: Daj dziecku przestrzeń do wyrażania wszystkich emocji lęku, złości, smutku. Nie przerywaj, nie umniejszaj jego uczuć.
• Waliduj uczucia: Powiedz, że rozumiesz, że się boi i że to normalne, czuć strach w takiej sytuacji. Zdania typu "Wiem, że to dla ciebie trudne" są bardzo ważne.
• Unikaj krytyki i zmuszania: Nigdy nie bagatelizuj problemu słowami "weź się w garść" ani nie zmuszaj dziecka do pójścia do szkoły siłą. To tylko pogłębi lęk i zniszczy zaufanie.
• Zapewnij wsparcie i bezpieczeństwo: Powiedz, że jesteście razem w tym, że znajdziecie rozwiązanie i że nie zostanie samo. Dziecko musi czuć, że ma w tobie oparcie.
• Ustalcie plan działania: Pokaż, że podejmujecie konkretne kroki w celu rozwiązania problemu. Wspólne planowanie daje poczucie kontroli.
• Wspieraj małe sukcesy: Chwal za każdy, nawet najmniejszy postęp za rozmowę o szkole, za próbę wyjścia z domu, za krótką wizytę w szkole. To buduje motywację.

Jak wygląda współpraca ze szkołą? Praktyczne porady do rozmowy z wychowawcą i dyrekcją

Szkoła jest ważnym partnerem w procesie powrotu dziecka do zdrowia. Kluczowa jest tu otwarta i konstruktywna komunikacja. Moja rada to:

Zacznij od umówienia spotkania z wychowawcą, a w razie potrzeby także z pedagogiem/psychologiem szkolnym i dyrekcją. Przygotuj się do rozmowy opisz objawy dziecka, powiedz o diagnozie (jeśli już ją macie) i o tym, że dziecko jest w trakcie terapii. Podkreśl, że zależy Ci na współpracy i wspólnym poszukiwaniu rozwiązań. Zaproponuj omówienie możliwości dostosowania warunków szkolnych, takich jak: krótszy czas nauki na początku, możliwość opuszczenia lekcji, na których lęk jest najsilniejszy, wsparcie pedagoga szkolnego podczas przerw, czy też specjalne miejsce w klasie, które daje poczucie bezpieczeństwa. Pamiętaj, że szkoła, choć ma swoje procedury, często jest gotowa do pomocy, jeśli otrzyma jasne informacje i propozycje współpracy. Ważne jest, aby szkoła rozumiała, że nie jest to "kaprys" dziecka, ale poważne zaburzenie, które wymaga zrozumienia i wsparcia.

Terapia najważniejszy sojusznik w walce: Jak wygląda leczenie fobii szkolnej?

Kiedy mówimy o skutecznej pomocy dziecku z fobią szkolną, terapia jest absolutnie kluczowym elementem. Bez niej, nawet najlepsze intencje i wsparcie otoczenia mogą okazać się niewystarczające.

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jako "złoty standard": Na czym polega i dlaczego jest skuteczna?

W moim przekonaniu, terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest uznawana za "złoty standard" w leczeniu fobii szkolnej i innych zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży. Jej skuteczność wynika z konkretnego i ustrukturyzowanego podejścia. CBT polega na:

• Identyfikacji i zmianie negatywnych myśli: Dziecko uczy się rozpoznawać katastroficzne myśli związane ze szkołą (np. "na pewno się ośmieszę", "nikt mnie nie lubi") i zastępować je bardziej realistycznymi i pozytywnymi.
• Stopniowej ekspozycji na sytuacje lękowe (desensytyzacja): Pod okiem terapeuty dziecko stopniowo oswaja się z sytuacjami, które wywołują lęk. Zaczyna się od wyobrażania sobie szkoły, poprzez oglądanie zdjęć, krótkie wizyty w budynku, aż do pełnego powrotu na lekcje. To pozwala na stopniowe zmniejszanie reakcji lękowej.
• Nauce strategii radzenia sobie z lękiem: Dziecko poznaje techniki relaksacyjne, ćwiczenia oddechowe, metody rozwiązywania problemów i asertywnego komunikowania się, które pomagają mu kontrolować lęk.

CBT uczy dziecko nowych sposobów myślenia i reagowania na stresory związane ze szkołą, dając mu narzędzia do samodzielnego radzenia sobie w przyszłości.

Rola terapii rodzinnej: Dlaczego zaangażowanie rodziców jest kluczowe dla powodzenia leczenia?

Fobia szkolna nigdy nie jest problemem tylko dziecka dotyka całej rodziny. Dlatego też terapia rodzinna i psychoedukacja rodziców są niezwykle ważne dla sukcesu leczenia. W mojej praktyce widzę, jak kluczowe jest zaangażowanie rodziców. Terapia rodzinna pomaga:

• Zrozumieć dynamikę problemu: Rodzice uczą się, jak ich własne reakcje (np. nadmierna ochrona, frustracja) mogą nieświadomie podtrzymywać lęk dziecka.
• Nauczyć skutecznych strategii wspierania: Rodzice otrzymują konkretne wskazówki, jak wspierać dziecko w procesie powrotu do szkoły, jak reagować na ataki paniki i jak motywować do działania.
• Budować bezpieczne środowisko: Rodzina uczy się, jak stworzyć atmosferę akceptacji, zrozumienia i wsparcia, która jest niezbędna do zdrowienia.

To wspólna praca, w której każdy członek rodziny ma swoją rolę.

Kiedy potrzebna jest farmakoterapia? Rola psychiatry dziecięcego w leczeniu lęku

W większości przypadków fobia szkolna jest skutecznie leczona psychoterapią. Jednak w niektórych sytuacjach, szczególnie gdy objawy lękowe są bardzo silne, występują napady paniki, lub współistnieją inne zaburzenia (np. depresja), farmakoterapia może okazać się niezbędnym uzupełnieniem. Decyzję o farmakoterapii zawsze podejmuje psychiatra dziecięcy. Leki (np. przeciwlękowe, przeciwdepresyjne) mogą pomóc w złagodzeniu najbardziej uciążliwych objawów, co z kolei umożliwia dziecku pełniejsze zaangażowanie w proces psychoterapii. Ważne jest, aby podkreślić, że leczenie farmakologiczne odbywa się zawsze pod ścisłą kontrolą psychiatry i nie zastępuje psychoterapii, lecz ją wspomaga.

Nauczanie indywidualne: Czy to rozwiązanie, czy chwilowe schronienie?

Nauczanie indywidualne to temat, który często pojawia się w kontekście fobii szkolnej. Chociaż może wydawać się ratunkiem, ważne jest, aby traktować je z rozwagą i świadomością jego wad i zalet.

Kiedy nauczanie indywidualne jest konieczne i jak je zorganizować zgodnie z polskim prawem?

Nauczanie indywidualne jest rozwiązaniem, które powinno być stosowane tylko w uzasadnionych przypadkach, gdy stan zdrowia dziecka uniemożliwia mu uczęszczanie do szkoły. Zgodnie z polskim prawem oświatowym, aby je uzyskać, niezbędne jest orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, wydane przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną. Proces wygląda następująco:

1. Rodzic składa wniosek o wydanie orzeczenia w poradni psychologiczno-pedagogicznej.
2. Poradnia przeprowadza diagnozę psychologiczną i pedagogiczną, a także bierze pod uwagę zaświadczenia lekarskie potwierdzające niemożność uczęszczania do szkoły.
3. Na podstawie zebranych informacji, poradnia wydaje orzeczenie, w którym określa m.in. zakres i czas trwania nauczania indywidualnego.
4. Z orzeczeniem rodzic zgłasza się do dyrektora szkoły, który organizuje nauczanie indywidualne w domu dziecka.

Warto pamiętać, że nauczanie indywidualne jest zazwyczaj przyznawane na określony czas i powinno być traktowane jako rozwiązanie tymczasowe, mające na celu stabilizację stanu zdrowia dziecka i przygotowanie go do powrotu do szkoły.

Plusy i minusy nauczania w domu: Jak uniknąć pułapki pogłębiającej się izolacji?

Decyzja o nauczaniu indywidualnym ma swoje dobre i złe strony, które należy wziąć pod uwagę:

• Plusy:
  • Zmniejszenie natychmiastowego stresu i presji: Dziecko jest odciążone od bezpośredniego kontaktu ze źródłem lęku, co może przynieść ulgę.
  • Możliwość skupienia się na terapii i powrocie do zdrowia: Brak konieczności chodzenia do szkoły daje więcej czasu i energii na intensywną pracę terapeutyczną.
  • Elastyczność w planowaniu dnia: Możliwość dostosowania harmonogramu nauki do indywidualnych potrzeb i samopoczucia dziecka.
• Minusy:
  • Ryzyko pogłębienia izolacji społecznej: To moim zdaniem największe zagrożenie. Dziecko traci kontakt z rówieśnikami, co może utrwalić lęk społeczny.
  • Brak kontaktu z rówieśnikami i życia szkolnego: Dziecko nie uczestniczy w życiu klasy, nie rozwija umiejętności społecznych, traci poczucie przynależności.
  • Trudności z powrotem do regularnej nauki w grupie: Im dłużej dziecko jest poza szkołą, tym trudniej jest mu wrócić do normalnego funkcjonowania w grupie.
  • Może być postrzegane jako unikanie problemu zamiast jego rozwiązywania: Bez równoległej terapii, nauczanie indywidualne może stać się formą ucieczki, która nie leczy przyczyny lęku.

Dlatego też podkreślam, że nauczanie indywidualne powinno być traktowane jako rozwiązanie tymczasowe i zawsze powinno iść w parze z intensywną terapią mającą na celu powrót do szkoły. Bez terapii istnieje ryzyko, że stanie się ono "złotą klatką", która, choć bezpieczna, pogłębi izolację dziecka.

Powrót do szkoły jest możliwy: Jak przygotować dziecko i placówkę na nowy start?

Powrót do szkoły po okresie nieobecności związanej z fobią to jeden z najważniejszych i najbardziej delikatnych etapów leczenia. Wymaga on starannego planowania i współpracy wszystkich zaangażowanych stron.

Metoda małych kroków: Jak stopniowo oswajać dziecko z powrotem do szkolnej rzeczywistości?

W mojej praktyce terapeutycznej, najskuteczniejszą strategią jest tzw. metoda małych kroków, czyli stopniowa ekspozycja. Chodzi o to, aby dziecko powoli i w kontrolowany sposób oswajało się z sytuacjami szkolnymi, zmniejszając lęk. Oto kilka przykładów, jak to może wyglądać:

• Krótkie wizyty w szkole poza godzinami lekcyjnymi: Na początku może to być po prostu przejście obok szkoły, potem wejście do budynku na kilka minut, bez presji spotkania kogokolwiek.
• Obecność w szkole tylko na wybrane lekcje lub na część dnia: Stopniowo wydłużamy czas spędzany w szkole, zaczynając od tych przedmiotów lub sytuacji, które są dla dziecka najmniej stresujące.
• Stopniowe wydłużanie czasu spędzanego w szkole: Zaczynamy od jednej lekcji, potem dwóch, aż do pełnego wymiaru godzin.
• Rozpoczęcie od ulubionych przedmiotów lub nauczycieli: Pozwala to na budowanie pozytywnych skojarzeń ze szkołą.
• Wsparcie ze strony zaufanej osoby: W początkowym okresie powrotu, obecność zaufanego dorosłego (np. pedagoga szkolnego, rodzica, asystenta) może znacząco zmniejszyć lęk dziecka.

Ważne jest, aby każdy krok był mały, realistyczny i uzgodniony z dzieckiem, tak aby czuło ono kontrolę nad procesem i mogło świętować każdy, nawet najmniejszy sukces.

Przeczytaj również: Jak pokonać fobię społeczną? Kompletny przewodnik

Rola nauczycieli i rówieśników we wspieraniu dziecka po terapii

Środowisko szkolne odgrywa kluczową rolę w procesie reintegracji dziecka. Bez zrozumienia i wsparcia ze strony nauczycieli i rówieśników, powrót do szkoły może być niezwykle trudny. Moim zdaniem, kluczowe jest:

• Empatia i zrozumienie ze strony nauczycieli: Nauczyciele powinni być świadomi problemu dziecka i jego potrzeb. Gotowość do dostosowywania wymagań, elastyczność w ocenianiu i cierpliwość są nieocenione. Ważne jest, aby nie stygmatyzować dziecka i nie wywierać na nie nadmiernej presji.
• Wsparcie pedagoga/psychologa szkolnego: To osoba, która może być łącznikiem między domem a szkołą, wspierać dziecko na terenie placówki i edukować nauczycieli.
• Edukacja rówieśników: W niektórych przypadkach, w sposób dostosowany do wieku i wrażliwości, można przeprowadzić krótką rozmowę z klasą na temat tego, że niektóre dzieci mają trudności z chodzeniem do szkoły z powodu lęku. Celem jest zapobieganie stygmatyzacji, budowanie atmosfery akceptacji i empatii, a także zachęcanie do wspierania kolegi/koleżanki, zamiast wyśmiewania czy izolowania.

Stworzenie bezpiecznego i wspierającego środowiska w szkole jest równie ważne, jak sama terapia. Tylko wtedy dziecko będzie mogło w pełni odzyskać radość z nauki i kontaktu z rówieśnikami.